Immunnoonkolog

Próby immunoterapii czerniaka prowadzone są na świecie od ok. 30 lat. Był czas początkowej euforii, pierwsze rejestracje leków, następnie długi czas stagnacji, ale ostatnie lata przynoszą nowe nadzieje: kilka nowych leków i ich kombinacji znajduje się w II/III fazie badań klinicznych. Dwa miesiące temu zarejestrowano nowy lek ipilimumab, kilka dni temu pojawiły się doniesienia o postępie w badaniach nad inhibitorami BRAF (wemurafenib, GSK2118436), które mają się stać przełomem- w terapii zaawansowanego czerniaka. Czy na horyzoncie widnieje środek na przezwyciężenie tego niezwykle złośliwego nowotworu?

Dostępne obecnie techniki transferu genów pozwalają genetycznie modyfikować komórki w taki sposób, by wykazywały one ekspresję pożądanych białek. Jedną z metod modyfikacji komórek stosowanych później w immunoterapii, jest wprowadzenie do limfocytów T genów dla chimerycznych receptorów dla antygenów, które składają się z fragmentu genu dla przeciwciała zapewniającego swoistość wobec danego antygenu i genu CD3 pozwalającego na aktywację limfocytu T po kontakcie z antygenem. Dzięki temu na powierzchni limfocytów T pojawiają się receptory mające zdolność aktywacji komórki po zetknięciu z wybranym antygenem. Dla większości nowotworów trudno jest zdefiniować dobry cel dla takiej terapii. Jednak w przypadku nowotworów wywodzących się z limfocytów B jest to stosunkowo proste – przykładem takiej cząsteczki jest CD19, obecny wyłącznie na prawidłowych i nowotworowych limfocytach B i komórkach prekursorowych.